Πληροφορίες Πήλιο

Είσαι στο σωστό μέρος για Πληροφορίες Πήλιο

Visit plimari tavern in Analipsi beach

Εδώ θα πάρεις Πληροφορίες Πήλιο (για το). Ενημερώσου σχετικά με την ιστορία του, τη μυθολογία, την χλωρίδα και την πανίδα, το φαγητό, τις παραλίες και πολλά άλλα ενδιαφέροντα σχετικά με το αγαπημένο μας βουνό το Πήλιο

Πλοηγήσου μέσα από τις σελίδες του μενού

Navigate to Pelion information

Το Πήλιο είναι από τα ομορφότερα βουνά της Ελλάδος

 

Συνδυάζει σε πλήρη αρμονία το πράσινο και το γαλάζιο. Παραμένει πανέμορφο όλους τους μήνες του έτους με την πλούσια βλάστησή του , χαρίζοντας στους επισκέπτες μαγευτικές εικόνες και δυνατότητα για κάθε είδους δραστηριότητα ανάλογα με την εποχή.
Συγκεντρώνει πολλούς επισκέπτες όλη τη διάρκεια του έτους. Τους χειμερινούς μήνες οι φίλοι του Πηλίου, απολαμβάνουν τα χιονισμένα τοπία, τη φύση και το σκι στο χιονοδρομικό κέντρο Άγριόλευκες. Είναι οποίο πλήρως οργανωμένο για τους λάτρεις του σκι και βρίσκεται μόλις 20χμ. από την Ζαγορά, σε υψόμετρο 1471 μέτρων. Τους καλοκαιρινούς μήνες οι παραθεριστές απολαμβάνουν πληθώρα  μαγευτικών παραλιών. Ειδικά οι παραλίες της ανατολικής ακτής στην μεριά του Αιγαίου Πελάγους είναι μοναδικές. Άνοιξη και φθινόπωρο είναι μοναδικές εποχές για πεζοπορία στα χαρακτηριστικά λιθόστρωτα καλντερίμια του Πηλίου.
Η διατήρηση των παραδόσεων έχει ιδιαίτερη σημασία για το Πήλιο. Είναι ένας σημαντικός παράγοντας του τουρισμού και της οικονομικής ευμάρειας. Όλο το χρόνο λαμβάνουν χώρα διάφορα πανηγύρια, και πολιτιστικές εκδηλώσεις και υπάρχει ξεχωριστή γιορτή για τον κάθε ένα πολιούχο. Θεωρούνται από τις πολυτιμότερες κληρονομιές της λαϊκής μας θρησκευτικής παράδοσης.
Άξιο προς επίσκεψη είναι το σχολείο του Ρήγα Φεραίου, γνωστό και ως Ελληνουμουσείο. Βρίσκεται στη Ζαγορά και εκεί μαθήτευσε ο Ρήγας Φεραίος και άλλοι επιφανείς δάσκαλοι του γένους. Στο Πήλιο θα βρείτε δύο από τις πιο σημαντικές βιβλιοθήκες της Ελλάδας. Την Ιστορική βιβλιοθήκη Ζαγοράς και των Μηλαιών. Και οι δύο φιλοξενούν μεγάλο αριθμό ιστορικών εγγράφων. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Ψηφιακό Μουσείο & Μουσείο Μινιατούρας στην Τσαγκαράδας. Εκεί οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να δούνε από κοντά μια μεγάλη λαογραφική συλλογή από εκθέματα της ευρύτερης περιοχής. Τέλος, το Τρενάκι του Πηλίου, γνωστό και ως Μουτζούρης, είναι μοναδική ατραξιόν στην Ελλάδα. Σε μια ορεινή διαδρομή από τα Άνω Λεχώνια έως της Μηλιές, θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε μια μοναδική διαδρομή με θέα στον Παγασητικό κόλπο. Η διαδρομή περνάει μέσα από κατάφυτες πλαγιές, διασχίζοντας φαράγγια με μοναδικές πέτρινες τοξωτές αλλά και μεταλλικές γέφυρες.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία το Πήλιο πήρε το όνομά του από τον βασιλιά Πηλέa

 

Με προτροπή του Δία παντρεύτηκε τη Νηρηίδα Θέτιδα. Ο γάμος τους έγινε στο Πήλιο κοντά στη σπηλιά του Κενταύρου Χείρωνα. Ήταν καλεσμένοι όλοι οι θεοί, εκτός από την Έριδα και για να τους εκδικηθεί έριξε ένα χρυσό μήλο με την επιγραφή “στην καλλίστη” (στην ομορφότερη), οπότε και προκάλεσε διαμάχη ανάμεσα στις υπόλοιπες θεές (Ήρα, Αθηνά και Αφροδίτη) για το ποια θα το πάρει, πυροδοτώντας έτσι την αρχή του Τρωικού Πολέμου. Γιος του Πηλέα και της Θέτιδος ήταν ο Αχιλλέας, τον οποίο προσπάθησε η μητέρα του να καταστήσει αθάνατο, βουτώντας τον στα νερά της πηγής Στύγα. Το Πήλιο αποτελούσε τον τόπο διαμονής των Κενταύρων, αλλά και τη θερινή κατοικία των θεών του Ολύμπου. Οι Κένταυροι ήταν μισοί άνθρωποι από την μέση και πάνω και μισοί άλογα, ζούσαν σε σπηλιές, κυνηγούσαν άγρια ζώα και θεωρούντο βίαιοι και άγριοι. Άλλοι μύθοι τους θέλουν όμως πιο ειρηνικούς και σοφούς, γνωρίζοντας τα μυστικά της φύσης και των εκατοντάδων θεραπευτικών βοτάνων που φύονται ακόμη και σήμερα στην περιοχή, να έχουν μυηθεί στην ιατρική, την μουσική και την αστρολογία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο γνωστός Κένταυρος Χείρωνας, γιος του Κρόνου και της νύμφης Φιλύρας, όπου στη σπηλιά που ζούσε δίδασκε σε γνωστούς ήρωες όπως ο Αχιλλέας, ο Ασκληπιός, ο Πηλέας και ο Ιάσωνας.

Από τον 12ο αιώνα δημιουργούνται δυο βασικοί πυρήνες στα χωριά της Μακρινίτσας και της Ζαγοράς

 

Βρίσκονται γύρω από τα μοναστήρια της Δρυανούβαινας και της Μεταμόρφωσης της Σωτήρας (1160μ.χ.) αντίστοιχα. Για το λόγο αυτό επειδή υπήρχε μεγάλη μοναστική άνθηση την περίοδο εκείνη, το Πήλιο είναι γνωστό ως “βουνό των κελιών” ή “μοναστήρι” ως ένα δεύτερο Άγιο Όρος.
Με την οριστική υποδούλωση στους Τούρκους το 1423 και την εγκατάστασή τους στα πιο πλούσια και εύφορα πεδινά μέρη της περιοχής, οι ντόπιοι κάτοικοι εκδιώχθηκαν στις ορεινές περιοχές. Οι ελληνικές κοινότητες είχαν το προνόμιο να είναι αυτοδιοικούμενες πληρώνοντας έναν καθορισμένο χρηματικό φόρο, με αποτέλεσμα τα χωριά του Πηλίου να αρχίζουν να αναπτύσσονται και να ακμάζουν, τόσο οικονομικά όσο και πνευματικά, γνωρίζοντας την μέγιστη ακμή τους την περίοδο του 18ου και 19ου αιώνα.
Το εμπόριο άνθησε με εξαγωγές των τοπικών προϊόντων. Κυρίως μετάξι, λάδι και ελιές. Οι μεταφορές γίνονταν με τα φημισμένα “ζαγοριανά καράβια” φτάνοντας στα μεγάλα λιμάνια της Ευρώπης αλλά και της Ανατολής (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη). Χάρη στο ανεπτυγμένο εμπόριο, φτάνουν στο Πήλιο φιλελεύθερες ιδέες και με τις χορηγίες πλουσίων ευεργετών ιδρύονται ανώτερα σχολεία όπως το Ελληνομουσείο στη Ζαγορά όπου σπούδασε και ο Ρήγας Βελεστινλής και η Μηλιώτικη Σχολή με δασκάλους τον Άνθιμο Γαζή, Γρηγόριο Κωνσταντά και Δανιήλ Φιλιππίδη.
Το 1881 το Πήλιο ανεξαρτητοποιήθηκε και μαζί με όλη την Θεσσαλία ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα.
Κατά τον Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πολλά χωριά του Πηλίου ρημάχτηκαν από τους Γερμανούς κατακτητές όπως η Ζαγορά, η Πορταριά , οι Μηλιές και η Δράκεια. Το τελευταίο έχει χαρακτηριστεί ως “μαρτυρικό χωριο” που η ιστορία του μας περιγράφει το τραγικό τέλος που βρήκαν πολλοί από τους κατοικοίκους του.
Στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα πολλοί Πηλιορείτες, εξαιτίας της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης που επικρατούσε μετανάστευσαν στο εξωτερικό. Κυρίως στην Αίγυπτο. Εκεί, αφού έλαβαν την απαραίτητη μόρφωση και απέκτησαν οικονομική ευημερία, αποφάσισαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ή να στείλουν μέρος της περιουσίας τους συνεισφέροντας σε μια νέα οικονομική άνθηση της περιοχής.
Πολλά από τα Πηλιορείτικα αρχοντικά που σώζονται ακόμη και σήμερα χτίστηκαν εκείνη την περίοδο, προσθέτοντας ένα ξεχωριστό παραδοσιακό χαρακτήρα στην μέχρι τότε Πηλιορείτικη αρχιτεκτονική.

Τα χωριά του Πηλίου

 

Τόσο διαφορετικά μεταξύ τους κι όμως έχουν όλα μια απαράμιλλη ομορφιά. Το κάθε ένα είναι ξεχωριστό για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Άλλα περισσότερο τουριστικά, άλλα πιο γραφικά, μερικά πιο κοσμοπολίτικα και άλλα πιο απρόσιτα, ορεινά ή παραθαλάσσια. Όλα όμως έχουν να προσφέρουν στους επισκέπτες εικόνες φυσικού κάλλους, με φανταστικά τοπία μέσα στην πλούσια βλάστηση και τις δαντελένιες ακτές τους.
Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικά από τα 24 χωριά, όπως ο Αγ. Λαυρέντιος, η Αργαλαστή, η Βυζίτσα, η Δράκεια, η Ζαγορά, ο Κισσός, τα Λεχώνια, η Μακρινίτσα, οι Μηλιές, το Μούρεσι, οι Πινακάτες, η Πορταριά και η Τσαγκαράδα, τα οποία μαζί με τα επίνεια τους αποτελούν μια πληθώρα τουριστικών τοποθεσιών μέσα από τις οποίες ο κάθε ένας μπορεί να βρει αυτό που αναζητά.
Σχεδόν όλα τα χωριά έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, καθώς μοιράζονται την ίδια ιστορία, και αρκετά αξιοθέατα για να δούνε οι επισκέπτες τους. Παντού διακρίνονται τα λιθόστρωτα καλντερίμια και μονοπάτια που ενώνουν τις γειτονιές και τους οικισμούς μεταξύ τους. Επίσης χαρακτηριστικές είναι οι πλακόστρωτες πλατείες που βρίσκονται στο κέντρο του χωριού, με τις πέτρινες ή μαρμάρινες κρήνες τους (βρύσες) και τους αιωνόβιους πλατάνους να προσφέρουν την σκιά τους στους πελάτες των καφενείων και των άλλων μαγαζιών που βρίσκονται περιμετρικά της πλατείας. Ακόμη στο χώρο της πλατείας φιλοξενείται και η εκκλησία του χωριού, με τους εντυπωσιακούς τρούλους και τις θαυμάσιες αγιογραφίες της.
Τέλος, τα περισσότερα χωριά έχουν να επιδείξουν και κτίρια ιστορικής σημασίας όπως μοναστήρια, μουσεία, βιβλιοθήκες αλλά και αναπαλαιωμένα αρχοντικά που προσδίδουν ένα ιδιαίτερο κύρος στην περιοχή, εξαιτίας της επιβλητικής αρχιτεκτονικής τους. Είναι χτισμένα στις πλαγιές προσφέροντας εκπληκτική θέα, συνήθως είναι πολυώροφα με περίτεχνα σκαλιστά ξύλα προσφέροντας μια μοναδική διακόσμηση, τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν μετατραπεί σε ξενώνες.

 

Παραλίες του Πηλίου

 

Οι παραλίες του Πηλίου φημίζονται για τα καταγάλανα νερά τους και τα μοναδικά τοπία τους, καθώς το πράσινο του βουνού ακουμπάει το γαλάζιο της θάλασσας. Υπάρχουν παραλίες οργανωμένες, ήσυχες και απομονωμένες με μικρά ταβερνάκια, με απέραντες χρυσαφένιες αμμουδιές ή με βότσαλα, με γραφικούς κολπίσκους, κατάλληλες για χαλάρωση και κολύμπι που αποτελούν αγαπημένους προορισμούς και φιλοξενούν πλήθος τουριστών κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Βρέχονται είτε από τον Παγασητικό κόλπο, είτε από τα νερά του Αιγαίου.
Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές παραλίες του Ανατολικού Πηλίου όπως, οι Αγ. Σαράντα, η Ανάληψη, ο Αϊ Γιάννης, ο Μυλοπόταμος, η Νταμούχαρη, το Παπά Νερό, η Πλάκα, η Φακίστρα και το Χορευτό.
Εκτός από τις πιο δημοφιλείς υπάρχουν επίσης και κάποιες μαγευτικές παραλίες που είναι πιο απρόσιτες και αποτελούν τους καλά κρυμμένους θησαυρούς του Πηλίου όπως είναι ο Οβριός, το Κερασόρεμα, ο Λιμνιώνας, το Κολοκυθάκι και το Κουλούρι.